Διαμαρτυρίες Ελλήνων οινοπαραγωγών για δημοσίευμα περιοδικού με τίτλο “H ανικανότητα της εξωστρέφειας”

Την έντονη αντίδραση μελών της Ένωσης Οινοπαραγωγών Βορείου Ελλάδος προκάλεσε προσβλητικό δημοσίευμα της γερμανικής έκδοσης του περιοδικού Beverage Manager Global, στο οποίο διαμαρτυρήθηκαν με emails, αποσπάσματα των οποίων σας παραθέτουμε:

“Καλησπέρα,στα επισυναπτόμενα σας αποστέλλω ένα άρθρο που έλαβα πριν λίγο από την σύνταξη της εφημερίδας μας. Το άρθρο αυτό θα δημοσιευτεί στο πρωτοσέλιδο της έκδοσης του Μαρτίου 2013 και αφορά την ελληνική οινοποιία και της εξαγωγές της. Κάθε άποψη και γνώμη δική σας πάνω στο άρθρο και αναλυτικότερα στις εξαγωγές της ελληνικής οινοποιίας γίνεται δεκτή από εμάς. Ευχαριστώ Σοφία Ρέππα Advertising Sales & Marketing Beverage Manager GmbH Business Media Publishing Beverage Manager Global Newspaper Lise-Meitner-Str. 5 D – 86156 Augsburg Sophia Reppa, Advertising Sales & Marketing Phone: +49 (0)821-59 776-93 Fax: +49 (0)821-5996 246 Email: sreppa@beveragemanager.net Web: www.beveragemanager.net – Global Business News for the Beverage Industry

Καλημέρα κυρία Ρέππα, συγγνώμη που δεν απάντησα άμεσα αν και θα έπρεπε λόγω του άρθρου που πρόκειται να δημοσιευτεί. Ο τίτλος `η ανικανότητα`… των Ελλήνων οινοπαραγωγών να εξάγουν δεν αρμόζει στους παραγωγούς μας καθότι γίνονται όντως προσπάθειες αύξησης της εξωστρέφειας και των εξαγωγών τα τελευταία χρόνια. Από την άλλη πλευρά όμως δεν μπορούμε στην επικοινωνία που θέλουμε να είναι θετική προς τα έξω να προβάλουμε έναν τίτλο με πολύ αρνητικό μήνυμα που σίγουρα θα δυσαρεστήσει τους παραγωγούς. Σε καμία περίπτωση δεν θα πρεπε να μπει αυτός ο τίτλος. Το κείμενο βγάζει θετικά και αρνητικά στοιχεία και πιστεύω ότι είναι εντάξει αλλά ο τίτλος όχι. Με εκτίμηση Χρήστος Μπίτζιος

Καλησπέρα σας κε. Μπιτζιο, 1) Σε καμιά περίπτωση δεν θα μας πείτε εσείς πιο τίτλο θα βάλουμε στα άρθρα  2) Σ ότι αφορά τις προσπάθειες αύξησης, θα σας έλεγα πως μόνο οι ελληνες μετανάστες στα ελληνικά εστιατόρια σας γνωρίζουν έτσι όπως εσείς θέλετε! (Υπάρχει ενα ανύπαρκτο Marketing, μια ανύπαρκτη στρατηγική αλλά όμως μια υπαρκτή προχειρότητα στη προσέγγιση νέων αγορών, που μας είναι αδιανόητη!!!) Με τιμή Vassilios A: Stergiou Editor-In-Chief

Κε Στεργίου, Σας ζητούμε ειλικρινά συγνώμη για την παρέμβαση του συναδέλφου μας κ. Χ. Μπίτζιου, ο οποίος από υπερβάλλοντα ζήλο υπέπεσε στο λάθος να ασχοληθεί με το έντυπό σας. Δεν είναι `σοφό` να σπαταλάμε με αυτό τον τρόπο τον πολύτιμο χρόνο μας. Όσον αφορά στο άρθρο σας είναι σαφής η προχειρότητα της σύνταξής του και σίγουρα ο ντελιριώδης αλλά άνευ πραγματικής ουσίας λόγος δεν μπορεί να κρύψει την απουσία ενδελεχούς και αντικειμενικής δημοσιογραφικής έρευνας εκ μέρους σας. Η αδυναμία σας να εκδώσετε πέραν της μιας έκδοσης τον χρόνο και η χαμηλή αναγνωσιμότητα τελικά δεν είναι τυχαίο γεγονός. Από την πλευρά μας, θα προωθήσουμε την απάντησή – επίσημη τοποθέτησή σας για την ελληνική οινοποιία σε όλο τον κλάδο καθώς και την «ευγενική» σας απάντηση προς τον κο Μπίτζιο – για να έχουν γνώση οι φύλακες.

Με τιμή Periklis Drakos Export Director

TO ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ  “H ανικανότητα της εξωστρέφειας”

Οι Έλληνες οινοπαραγωγοί ακόμα δεν έχουν καταφέρει να προωθήσουν το ελληνικό κρασί πέραν των ελληνικών συνόρων.

Βραβευμένο μεν  αλλά δεν έχει κατακτήσει ακόμη τις διεθνείς αγορές το ελληνικό κρασί. Η οικονομική κρίση, η δυσφήμηση της Ελλάδας στο εξωτερικό και άστοχες επιχειρηματικές πρωτοβουλίες ή κρατικές ενισχύσεις που δεν πέτυχαν ποτέ το στόχο τους, λειτουργούν ως αναχώματα στην εξαγωγική επέλαση του ελληνικού κρασιού.

Επιπλέον, παρά το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια είχε παρατηρηθεί αύξηση της
ζήτησης του ελληνικού κρασιού, το 2012 υπήρξε στασιμότητα κατατάσσοντας τον
ελληνικό οίνο μόλις στην 59η θέση μεταξύ των 100 πιο εξαγώγιμων προϊόντων της
χώρας.

Παράγοντες της αγοράς τόνιζαν ότι οποιαδήποτε κρατική/συλλογική/κλαδική εξαγωγική προσπάθεια στο κρασί δεν αντιμετωπίζεται με την δέουσα προσοχή. Αντιθέτως, ίσως όχι όλες, αλλά οι περισσότερες προσπάθειες που είναι ατομικές ή τέλος πάντων πηγάζουν από ιδιωτική πρωτοβουλία είναι και πιο αξιόλογες και αποτελεσματικές.
Μεμονωμένοι οινοπαραγωγοί που έχουν συνειδητοποιήσει ότι οι διεθνείς αγορές είναι το μέλλον δίνουν έμφαση στις εξαγωγές, όπως η συμφωνία για εξαγωγή ελληνικών κρασιών στην Κίνα έγινε από τον συνεταιρισμό VAENI Νάουσα. Η εταιρεία μπορεί το 2011 να εξήγαγε 450.000 φιάλες, ωστόσο το 2012 υπό τον φόβο του GRexit από το ευρώ, η συμφωνία παραμένει ουσιαστικά ανενεργή, στερώντας από την επιχείρηση έσοδα έως και 10 εκατ. ευρώ ετησίως. Η συγκεκριμένη συμφωνία προέβλεπε, καταρχήν για μια τριετία, την εξαγωγή κατ’ ελάχιστο 100 containers με φιάλες οίνου το χρόνο, που θα μπορούσαν να φθάσουν έως και μέγιστο 300 εμπορευματοκιβώτια.

Σύμφωνα με στοιχεία της Κεντρικής Συνεταιριστικής Ένωσης Αμπελοοινικών Προϊόντων (Κ.Ε.Ο.Σ.Ο.Ε) αν και η εγχώρια παραγωγή κρασιού την προηγούμενη χρονιά κατέγραψε αύξηση της τάξεως του 14,55% σε σχέση με το 2011 αγγίζοντας τα 3,1 εκατ. Εκατόλιτρα (HL), τα αποθέματα «έπεσαν» από τους 188.308 τόνους το 2011 στα 143.579 το 2012.

Όσον αφορά στις εξαγωγές του ελληνικού κρασιού, σύμφωνα με στοιχεία του εννεαμήνου του 2012 που έχει διαθέσιμα ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Εξαγωγέων (ΠΣΕ), παρουσιάζουν στασιμότητα σε σχέση με την αντίστοιχη περυσινή περίοδο στα 44,5 εκατ. ευρώ. Σύμφωνα με την πρόεδρος του ΠΣΕ, κ. Χριστίνα Σακελλαρίδη, ο εγχώριος οίνος «δυστυχώς δεν έχει καταφέρει να κερδίσει στις διεθνείς αγορές τη θέση που ποιοτικά του αρμόζει. Μάλιστα, υποχωρεί διαρκώς σε επίπεδο συμμετοχής του στο σύνολο των ελληνικών εξαγωγών και από το 0,33% το 2007 πλέον βρίσκεται μόλις στο 0,27%». Η κυρία Σακελλαρίδη υποστήριξε ότι «η διασύνδεση του ελληνικού κρασιού, με την κατανάλωση άλλων δημοφιλών διεθνώς ελληνικών προϊόντων, όπως το ελαιόλαδο, η φέτα, τα ελληνικά λαχανικά, στο πλαίσιο της προώθησης της μεσογειακής διατροφής, αλλά κυρίως η αξιοποίησης της τουριστικής κίνησης στη χώρα, αποτελούν τις κατάλληλες βάσης για τη διάθεση επώνυμων ελληνικών κρασιών στο εξωτερικό. 

Ωστόσο, θετικό είναι το γεγονός ότι αυξάνεται η ανά μονάδα προϊόντος αξία των εξαγωγών, κατά 6,4% σε σχέση με το 2007, γεγονός που συνδέεται με μία αύξηση της εμπορευσιμότητας περισσότερων επώνυμων ελληνικών κρασιών, σε σχέση το χύμα προϊόν.

Επιπλέον, το κρασί που εξάγει η Ελλάδα προορίζεται κυρίως σε χώρες με έντονο ελληνικό και ομογενειακό στοιχείο, όπως είναι για παράδειγμα η Γερμανία. Ευοίωνο είναι το γεγονός ότι τον τελευταίο καιρό σημαντική αύξηση έχουν καταγράψει οι εξαγωγές τόσο ως προς κάποιες ευρωπαϊκές χώρες όσο και προς την αμερικανική, αλλά και την κινεζική αγορά. 

Σύμφωνα με στοιχεία του Ελληνοκινεζικού Επιμελητηρίου, τους πρώτους δέκα μήνες του 2012 οι συνολικές ελληνικές εξαγωγές προς την Κίνα αυξήθηκαν κατά 58,67%, με το κρασί να καταγράφει άνοδο της τάξεως του 30% σε σχέση με το αντίστοιχο διάστημα του 2011.

Ένα πιο αισιόδοξο μήνυμα δίνει ο κ. Ted Lelekas, Wine Writer & Blogger, μέλος μεταξύ άλλων του Fédération Internationale des Journalistes et Ecrivains des Vins et Spiritueux (FIJEV), ανέφερε ότι η παρουσία των Ελληνικών κρασιών στο εξωτερικό αυξάνεται, τόσο μέσα από κλαδικές πρωτοβουλίες, όπως αυτές του οργανισμού “New Wines of Greece”, όσο και από ιδιωτικές προσπάθειες των οινοποιών.

“Έχουμε ολοένα και πιο έντονη παρουσία σε διεθνείς διαγωνισμούς, εκθέσεις, γευσιγνωσίες αλλά και σημεία πώλησης και εστίασης. Αυτό ισχύει και για γνωστές και παγιωμένες αγορές όπως αυτές της Β. Ευρώπης ή των ΗΠΑ, όσο και για καινούριες αγορές όπως η Ρωσία και διάφορα Ασιατικά κράτη. Μιλώντας με οινοποιούς, νομίζω ότι για το προβλεπόμενο διάστημα αυτού του είδους η κινητικότητα θα συνεχίσει να αυξάνεται. Το εξωτερικό ήταν εξ αρχής στρατηγική επιλογή κάποιων Ελλήνων παραγωγών που ήθελαν να «ανοίξουν» νέες αγορές και να τις εκπαιδεύσουν στο Ελληνικό κρασί. Η μαζική εξαγωγική δραστηριότητα της τελευταίας περιόδου, όμως, οφείλεται στην οικονομική κρίση και έγινε περισσότερο από ανάγκη. Για αρκετούς, μάλιστα, οι εξαγωγές σήμερα αποτελούν μία από τις λίγες (αν όχι τη μοναδική) διέξοδο για την βιωσιμότητά τους. Ελπίζω, πάντως, ανεξάρτητααπό τους λόγους που «έσπρωξαν» το Ελληνικό κρασί στις εξαγωγές, η επόμενη μέρα, μετά το τέλος της κρίσης, να μας βρει δυνατούς και σωστά τοποθετημένους σε καίρια σημεία και αγορές στρατηγικής σημασίας με μακροπρόθεσμο ορίζοντα”, κατέληξε σχετικά.

Ο ίδιος επισημαίνει ότι τα ελληνικά κρασιά δεν είναι φτηνά, και υπάρχουν πολλοί λόγοι (λειτουργικά κόστη, κόστος γης, εργατικά, μεταφορικά, κλπ) που το δικαιολογούν αυτό.”Έτσι δεν γίνεται – αλλά δεν πρέπει κιόλας, κατά τη γνώμη μου – να ανταγωνιστούμε τα υπόλοιπα κράτη στις φτηνές κατηγορίες. Η ποιότητα, ωστόσο, είναι στις περισσότερες περιπτώσεις πολύ υψηλή. Έτσι, στέλνοντας αξιόλογα κρασιά στο εξωτερικό με προσεγμένες – όσο αυτό γίνεται – τιμές και προβάλλοντας τις μοναδικές μας γηγενείς ποικιλίες αλλά και τις εξαιρετικές δυνατότητες των παραγόντων που συνθέτουν το οικοσύστημα του αμπελώνα μας (αυτό που στον χώρο διεθνώς ονομάζεται “terroir”), μπορούμε να είμαστε ανταγωνιστικοί και με αξιώσεις”.

Ωστόσο, ο δρόμος είναι ακόμη μακρύς, αφού η ελληνική παραγωγή δεν είναι εύκολο να εξυπηρετήσει μεγάλες αγορές με τεράστιες απαιτήσεις σε ποσότητα. Νομίζω όμως ότι αυτό δεν είναι – και δεν πρέπει να είναι – το ζητούμενο. Ο κ. Lelekas επισημαίνει ότι «στρατηγικά ο στόχος πρέπει να είναι να διεισδύσουμε στις αγορές που μας ενδιαφέρουν με γνώμονα την ποιότητα και την μοναδικότητα, και όχι με μαζική προσέγγιση. Και αν φτάσουμε στο σημείο να υπάρχει επιπλέον ζήτηση των κρασιών μας λόγω περιορισμένων ποσοτήτων, αυτό, με τους κατάλληλους χειρισμούς σε επίπεδο μάρκετινγκ, μπορεί να γίνει και ανταγωνιστικό μας πλεονέκτημα!».

Επιχειρηματίες του κλάδου ανέφεραν ότι ακόμη και η είσοδος στην κινεζική αγορά, η οποία είναι τεράστια, ήρθε καθυστερημένα. Έτσι η Ελλάδα βρέθηκε αντιμέτωπη με σημαντικές δυνάμεις στο χώρο του κρασιού, έχοντας να ανταγωνιστεί χώρες με μακρά παράδοση και ισχυρή στρατηγική προβολής, όπως η Γαλλία, η Ιταλία και η Αργεντινή.
Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία των τελωνείων της Κίνας, το 2012, η Κίνα εισήγαγε 388 εκατομμύρια λίτρα οίνων (αφρώδεις οίνοι δεν περιλαμβάνονται), σημειώνοντας αύξηση 7,3% σε σύγκριση με το 2011. Η Γαλλία, η Ισπανία, η Αυστραλία, η Χιλή και η Ιταλία είναι οι πέντε χώρες των οποίων τα κρασιά εισάγονται περισσότερο στην Κίνα. Μάλιστα οι εισαγωγές κρασιών από τη Χιλή αυξήθηκαν κατά σχεδόν 40% σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος.

Ο κ. Γ. Τσέλεπος από το κτήμα Τσέλεπος, ο οποίος εξάγει κρασί στην Κίνα, υποστηρίζει ότι η Ελλάδα δεν έχει ακόμη brand name στην κινεζική αγορά, ούτε στοχευμένο εξαγωγικό πλάνο. Και αναγνωρίζει ότι χωρίς την έμπρακτη στήριξη του κράτους και χωρίς οργανωμένη στρατηγική μάρκετινγκ του ελληνικού προϊόντος, η διαδικασία των συμφωνιών γίνεται πιο δύσκολη. Συμπληρώνει επίσης πως η χώρα μας δεν έχει προχωρήσει στη σύναψη διακρατικής συμφωνίας με την Κίνα, με αποτέλεσμα το κόστος του εκτελωνισμού του κρασιού να είναι απαγορευτικό.

Πάντως, το ελληνικό υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων υπέγραψε τον  Σεπτέμβριο του 2012 συνολικά 45 υπουργικές αποφάσεις έγκρισης προγραμμάτων
ενίσχυσης του κρασιού. Το υπουργείο ενισχύει το Εθνικό Πρόγραμμα Στήριξης του Αμπελοοινικού Τομέα 2009-2013, ώστε το ελληνικό κρασί να γίνει πιο ανταγωνιστικό στις αγορές των τρίτων χωρών και να μεγιστοποιηθούν τα οφέλη των ελληνικών συνεταιριστικών και ιδιωτικών οινοποιητικών επιχειρήσεων.

Στο πλαίσιο αυτό ο Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, Καθηγητής, Αθανάσιος Τσαυτάρης υπέγραψε από κοινού με οινοποιητικές επιχειρήσεις τις προβλεπόμενες συμβάσεις, ώστε να ξεκινήσει άμεσα η υλοποίηση των προγραμμάτων, συνολικού προϋπολογισμού8 εκατομμυρίων ευρώ. Αναλυτικότερα, για την περίοδο 2012-2013 εγκρίθηκαν 21 προγράμματα που αφορούν νέες υποβολές και 24 που αφορούν ανανεώσεις προγραμμάτων. Το συνολικό ποσό της δαπάνης για το χρονικό διάστημα 2010-2013 ανέρχεται σε 36.334.000 ευρώ, εκ των οποίων 11.700.200 προέρχονται από εθνικήσυμμετοχή και 18.167.000 από κοινοτική συμμετοχή. Το μέτρο είναι συγχρηματοδοτούμενο και ενισχύεται κατά 50% από κοινοτικούς πόρους, 30% από εθνικούς και το 20% από τη συμμετοχή των ίδιων των δικαιούχων. Για την περίοδο 2010-2012 εγκρίθηκαν με υπουργικές αποφάσεις 44 προγράμματα συνολικού  προϋπολογισμού 28.334.000 ευρώ.

© 2013 – WINE LEADER GLOBAL NEWSPAPER – ISSUE MARCH 2013