Είναι η διακριτικότητα δείγμα αδυναμίας;

Το υβριδικό μοντέλο οινοποιού-manager φαίνεται να ευδοκιμεί εσχάτως, και επελαύνει σαν επιδημία περονόσπορου.

Είναι γεγονός ότι μερίδα οινοποιών-ευτυχώς όχι μεγάλη- διακατέχεται από οράματα και ότι αυτά τα οράματα, οδηγούνται από ονειροφαντασίες και μεταφυσικές προσδοκίες για το πώς θα ήθελαν να είναι τα πράγματα, παρά από μια ψυχρή αποτίμηση των πραγμάτων όπως πραγματικά είναι.

Oλέθριοι χειρισμοί, δίψα για γρήγορο πλουτισμό, οινοποιοί με κρίση ταυτότητας, εκρηκτικές αντιπαλότητες – οι οποίες είναι κοινό μυστικό- και η δολοφονική φαντασία ατάλαντων θεματοφυλάκων χαρακτηριστικά γνωρίσματα κάθε κατεστημένου, καθηλώνουν την εξέλιξη και σκιαγραφούν το μοντέλο της χαμένης ευκαιρίας για την αναδόμηση του Ελληνικού κρασιού.

Η καινοτομία, ευελιξία και δυναμισμός που προσφέρεται μέσω κοινωνικών και άλλων δικτύων –σε πολλές περιπτώσεις εθελοντικά-, παραμένουν λέξεις άγνωστες, απαξιώνονται και θυσιάζονται στον βωμό της ακαμψίας, απολίθωσης και ολοκληρωτισμού στον οποίο υποκλίνονται οι φετιχιστές πρωταγωνιστές της ιστορίας μας.

Ένα ερώτημα ταλανίζει το μυαλό μου: είναι η διακριτικότητα δείγμα αδυναμίας και η θρασύτητα και το παπατζιλίκι δείγμα δυναμισμού και αποτελεσματικότητας;

Αν κρίνω από πρόσφατο γεγονότα, νομίζω πως ναι.

Όμως από την άλλη πιστεύω πως η αδυναμία εντοπισμού και αποπομπής  των παρασίτων που αγοραία αναφύονται στον πολύπαθο χώρο του κρασιού, ενδεδυμένα με τον μανδύα του σωτήρα και προφανέστατο σκοπό έχουν να αποκομίσουν αβίαστα οικονομικά οφέλη, καταδεικνύει έλλειψη αντανακλαστικών και μέγιστη ανικανότητα.

Το χειρότερο είναι ότι οι κατ’ επίφασην αυτοί σωτήρες- κατ ουσίαν εκμεταλλευτές-, πέραν κάθε λογικής χαίρουν άκρας εμπιστοσύνης και δαφνοστεφανώνονται από τους ανεπαρκείς παράγοντες οι οποίοι περιβάλλονται με το φωτοστέφανο της ορθοφροσύνης

Μετά λύπης διαπιστώνουμε αψυχολόγητες αντιδράσεις, οι οποίες δεν είναι αποτέλεσμα ορθολογικών αποτιμήσεων των εκάστοτε προκλήσεων αλλά αδυναμίας εκτίμησης λόγω σκουριασμένων αντιλήψεων και προσήλωσης σε απαρχαιωμένες μεθόδους.

Τον γελοίο άρχοντα, ούτε τον αγαπάς, ούτε τον φοβάσαι και αν θέλουμε να σώσουμε το ελληνικό κρασί, θα πρέπει να κατεβάσουμε αυτούς τους επικίνδυνους από τα βάθρα τους».

ΒΟΤΡΥΤΗΣ