“The Wine Writer is Dead οR Not?

Γράφει η Ίσκα

Βασισμένοι σε κείμενα των Tom Bruce Gardyne και  Andrew Jefford  ψάχνουμε να βρούμε την  δομή των λεγομένων. Πριν από λίγες ημέρες ξεκίνησε μία μικρή νεκρολογία για τους αρθρογράφους του κρασιού και πριν δύο ημέρες μία η δέκατη διοργάνωση της wine plus και πάλι στο λιμάνι.  Νομίζω με εξαιρετική επιτυχία αφού σε κάθε μου βήμα με ρωτούσαν την κλασική ερώτηση….

-”Πως τα βλέπεις τα πράγματα?”

-Καλά…απαντούσα λακωνικά.

-Προς το παρόν καλά θέλεις να πεις.

-Προς το παρόν, ναι.     Μόνο που αυτό το προς το παρόν το ακούω εδώ και τρία χρόνια και έχω κουραστεί. 

Η σειρά των ερωτήσεων προχωρούσε οπότε και οι δοκιμές μας

-Ποιος δουλεύει που? …ποιος απολύθηκε και ανάθεμα με, εάν το ενδιαφέρον ήταν πάντα ειλικρινές. Δυστυχώς!

-Ποιος δεν πηγαίνει καλά? Ποιος μπορεί να βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού? Ποιος είναι γεμάτος απούλητες ποσότητες?

Πολλή συζήτηση με ένα πολύ γλυκό περιτύλιγμα με μοναδικό σύντροφο ένα ποτήρι κρασί! Ευτυχώς είχα και  αυτό το συνοδό, ώστε όταν βρισκόμουν σε αμηχανία δοκίμαζα.

Ταυτόχρονα, έπρεπε να βρώ τρόπο να αρπάξω ειδήσεις και νέα. Αυτά που γεμίζουν την δική μου περιέργεια και τη δική μου καρδιά. Μία νέα ιστορία που μπορεί να δώσει λίγο κομμάτι από όραμα και όνειρα στα μάτια μου, μία νέα δημιουργική ετικέτα και ένας , δύο, τρεις άνθρωποι που θα μου τραβήξουν το βλέμμα για να τους πω?

-Τι κάνουμε , ρε φίλε εμείς εδώ? 

Τα σχόλια του  Andrew Jefford είναι σαφώς μία καλοδομημένη απάντηση χωρίς κανένα κενό. Μία ιδέα και μία σκέψη που απαντά με μεγάλη ειλικρίνεια στα ερωτήματα μου. Μία τελειομανής ψυχολογική σκοπιά που έχει σαν σκοπό να μας δείξει την πραγματικότητα. Μία πραγματικότητα που όμως εμείς φτιάξαμε με πολύ κόπο, κούραση και χρήμα. Στα ελληνικά έντυπα ο Έλληνας αρθρογράφος κρασιού στήθηκε από την μεγάλη μας δίψα για να μάθουμε, να δοκιμάζουμε, να πίνουμε , να τρώμε και ξανά από την αρχή.

Αφού πλέον έχουμε μάθει τα πάντα τον αφήνουμε να ξεβράσει σε μία γωνία. Η μεγάλη μας πείνα έφερε και έντυπα του εξωτερικού στα  ελληνικά όρια μας. Έφερε ξένα περιοδικά στα βιβλιοπωλεία, έφερε συνδρομές σε αυτά τα περιοδικά, έφερε  αναρτήσεις στο facebook, έφερε νέες φοιτήτριες να γράφουν και να δημιουργούν συζητήσεις, έφερε δοκιμές που οργανώνει ο κάθε γνώστης του κρασιού πάντα στην καλύτερη τιμή. Τι ακριβώς συζητάμε όλα είναι μία μικρογραφία και ένας ατελείωτος συμπαθητικός- ελληνικός- αόρατος πολιτισμός. Κάποτε τα γράφαμε και τώρα πλέον τα λέμε. Τρέχουμε με την ταχύτητα του wifi.

O Andrew Jefford ανέλυσε την πραγματικότητα και  ο Tom Bruce Gardyne δυστυχώς φοβάται πως όλα αυτά είναι αλήθεια. Πάντα θα υπάρχουν δύο όψεις του νομίσματος για να εξελισσόμαστε. Τα νέα μέσω internet αναπαράγονται τόσο γρήγορα που κανένας δεν μπορεί να τα προλάβει. Μάλλον, γι’αυτό γεννήθηκε  και το copy / paste. Ο αρθρογράφος του κρασιού μάλλον πέθανε, γιατί πέθανε και το κοινό που τον παρακολουθούσε , γιατί απλά δεν καταλάβαινε τίποτα. Γιατί μάλλον δεν μύρισε ποτέ δέρμα πάπιας ή ουρά αλόγου. Μάλλον πέθανε γιατί ήταν μία μόδα και αυτή η μόδα πέρασε. Πέθανε, γιατί όλοι βαρέθηκαν να μην καταλαβαίνουν τι λέει.  So, R.I.P. !  Rest In Peace

Kαι για να γεμίσω την όρεξη μου για κάτι νέο περπάτησα πολλές ώρες στο χάρτη των γεύσεων! Βρήκα τη Ρωξάνη Μάτσα και λάτρεψα τις ιδέες της και το όραμα της, λάτρεψα ακόμα και τον τρόπο που ντύνεται και θυμήθηκα όλα όσα έχει κάνει.Λάτρεψα τον δυναμισμό που λείπει από τους νέους και που δεν ξέρω που θα βρεθεί. Δοκίμασα κρασιά που δοκιμάζω πάντα για να γυρίζω στον περσινό τόπο του εγκλήματος και να γεμίζω αρώματα και αναμνήσεις. Λάτρεψα τα μάτια του Χαρίδημου Χατζηδάκη και τη λάμψη του όταν μου περιέγραφε λακωνικά ότι δοκίμασα. Ξεχωρίζει από μακριά! Χάρηκα που και πάλι βρήκα κτήματα στις ίδιες πολυπόθητες θέσεις…δεν νομίζω να χαθώ ποτέ. Κάθε χρόνο κάποια κτήματα είναι στο ίδιο σημείο.

Απόλαυσα που δοκίμασα τα κρασιά της Χαρούλας Σπινθηροπούλου μία εξαιρετική δουλειά. Απόλαυσα τη δίψα του Κωστή Δαλαμάρα που μου εξηγούσε για το διήμερο εκδηλώσεων στην Νάουσα στις 14-16 Δεκεμβρίου, μία πόλη που η μυρωδιά του κρασιού ανακατεύεται με τον αέρα.  Απόλαυσα το Γεροντόκλημα Ρεματιάς του Αντωνόπουλου, τον Καβαλιέρο του Σιγάλα και απέναντι το Merlot του Κατσαρού, γιατί είχε μάτια καθαρά όταν μου μιλούσε. Χάρηκα που γνώρισα τα κρασιά Λυραράκη και τα ιδιαίτερα αρώματα τους. Μου άρεσε πολύ το απόσταγμα Μπαμπατζιμόπουλου που μου κράτησε συντροφιά όταν έφευγα , αλλά πιο πολύ χάρηκα τον αρθρογράφο που δυστυχώς πέθανε.

Αλλά, ευτυχώς πάντα θα υπάρχει κάτι που θα ξαναγεννιέται παρά την γκρίνια και τη μιζέρια…. γιατί εκεί ξεκινάει ανάπτυξη ξανά και ξανά. Ονειρεύομαι μία οινική πραγματικότητα μακριά από συμφέροντα και δολοπλοκίες. Μακριά από τα χρήματα του δυνατού και φορείς που θα πρέπει να έχουν την υποχρέωση να βοηθούν τους πιο αδύναμους με την ελπίδα να μπορέσει κάτι να αλλάξει.

Ονειρεύομαι να μπαίνω στο site που εκπροσωπούνται τα κρασιά της χώρα μου για να βρω κάτι μοναδικό και όχι μία κακόγουστη αντιγραφή χωρίς προσωπικότητα. Ονειρεύομαι μία εξέλιξη και ένα όραμα….γιατί αυτός ο κόσμος δεν μπορεί κάποτε θα αλλάξει!