Έρευνα: λέξεις στις περιγραφές κρασιού που δημιουργούν «συγχύσεις»

Νέα έρευνα του Laithwaite’s ξεχώρισε τις λέξεις και τις φράσεις , που οι καταναλωτές βρίσκουν λιγότερο και περισσότερο χρήσιμες όταν περιγράφουν κρασί.

H δημοσκόπηση έδειξε ότι, το 55% των 1000 εθελοντών, οι οποίοι ήταν σε λογικά πλαίσια καλά ενημερωμένοι γύρω από το κρασί, δήλωσαν ότι πολλές περιγραφές δεν τους βοηθούν να κατανοήσουν τη γεύση.

43 σημειώσεις γευσιγνωσίας που έγιναν από κορυφαίες μάρκες κρασιού και κριτικούς, παρουσιάστηκαν στην ομάδα δοκιμής, η οποία με τη σειρά της κλήθηκε να επιλέξει τους όρους που της φάνηκαν λιγότερο χρήσιμοι.

Ο «σταθερός σκελετός» κρίθηκε ως η πιο άχρηστη πληροφορία με ποσοστό 37%, το “old bones” με 35% δεν απείχε πολύ, ούτε το «νευρικό» με 31%.

Άλλοι «άχρηστοι» ή «λιγότερο χρήσιμοι» όροι είναι: «βρεγμένη πέτρα» (27%), “tongue spanking” (21%), «haunting» (21%), «ανοιξιάτικες θαμνοστοιχίες» (19%), «μελαγχολικό» (18%) καθώς επίσης και «φυτικά», «δερματώδη», «ογκώδη-πεπλατυσμένα» και η λέξη της στιγμής «μεταλλικότητα».

Η χρήση της τελευταίας λέξης έχει οδηγήσει σε αλλεπάλληλες συζητήσεις σχετικά με τη χρήση της.

Αν και ευρέως διαδεδομένο κατά την περιγραφή terroir, η Sally Easton MW εξήγησε ότι τα πραγματικά μεταλλικά στοιχεία στο κρασί «δεν είναι μόνο ελάχιστα αλλά και άγευστα».

«Φρέσκο-φρεσκάδα»θεωρήθηκε ως η χρησιμότερη λέξη, μαζί με τις εξής: «πικάντικο» και «έξοχο».

Ο Justin Howard-Sneyd MW, σύμβουλος της Laithwaite’s Wine, δήλωσε ότι τα αποτελέσματα δεν προκάλεσαν έκπληξη και συγκεκριμένα είπε: «Η περιγραφή του κρασιού δεν είναι μια ακριβής επιστήμη, η γεύση του κρασιού είναι προσωπικό θέμα του καθένα, πολύ υποκειμενικό πράγμα».

Ένα κρασί που εγώ πιστεύω ότι έχει τη γεύση του κερασιού, θα μπορούσε κάποιος άλλος να το γευτεί τελείως διαφορετικά, έτσι δεν τίθεται θέμα έκπληξης το ότι υπάρχει τόσο μεγάλη ποικιλία στη γλώσσα, όταν πρόκειται για περιγραφή κρασιού.

«Έχουμε πιθανώς και οι ίδιοι υποπέσει στη χρήση παραφουσκωμένης γλώσσας στο παρελθόν, αλλά αυτό μπορεί να αποτελέσει κλήση αφύπνισης για ολόκληρη τη βιομηχανία οίνου ώστε να κάνει μια αλλαγή».

Το θέμα της περιγραφής ως «λουλουδένιο» περικόπηκε πάλι πρόσφατα, με τον Andrew Jefford στη στήλη του για το Decanter να υποστηρίζει ότι ενώ «μια γευσιγνωσία έχει πρακτική αξία», ακόμη και εδραιωμένοι κριτικοί είναι ικανοί να εκθέσουν«ανεπαρκείς, βαρετές, ασυνάρτητες ή γελοίες κρίσεις».

O Hugh Johnson στο βιβλίο του “A Life Uncorked” θυμήθηκε ότι τον είχαν ρωτήσει αν του άρεσε ο τρόπος που περιγραφόταν το κρασί στην τηλεόραση και απάντησε: «Φαίνεται καλό στη τηλεόραση … αλλά δε νομίζω ότι βοηθά πραγματικά κανέναν να του δίνεις κάτι που μοιάζει με συνταγή φρουτοσαλάτας».

Στο βιβλίο υποστήριξε ότι πάρα πολλές σημειώσεις γευσιγνωσίας είχαν γίνει στερεότυπες, μια ακούσια συνέπεια της δημιουργίας του “aroma wheel” της Anne Noble και μια παρόμοια μέθοδο της ανάλυσης αρωμάτων που επινοήθηκε από τον καθηγητή Emile Peynaud.

Μετάφραση Ζωή Καρασουλτάνη