Αντίο Χαρίδημε…
Η επικοινωνία μας το πρώτο διάστημα γινόταν από το τηλέφωνο. Η φωνή του χαρακτηριστική και ξεκάθαρη. Χαρίδημος Χατζηδάκης! Όταν τον γνώρισα από κοντά σε τρύγο νόμιζε πως θα έμενα να βοηθήσω. Σήμερα που το σκέφτομαι, το μετανιώνω. Γιατί βιαζόμουν να γυρίσω στο νησί; Από το 2010 που τον γνώρισα πηγαίνω κάθε χρόνο. Ο τρύγος με τον Χαρίδημο ήταν γεμάτος γέλια. Το έβλεπες στο πρόσωπο του αμπελουργού που έφερνε σταφύλια και στην διάθεση των συνεργατών του. Η ομάδα του έχει μία μαγεία. Φιλόξενοι άνθρωποι, διαφορετικοί.
Την κούραση του δεν την καταλάβαινες. Ο ίδιος ξεκινούσε το “κυνήγι” από νωρίς το πρωί. “Πρώτος πάω, τελευταίος φεύγω! Ό,τι ώρα θέλεις έλα! Και 6.30 στο οινοποιείο θα είμαι, έλα να με βρεις.”
Ξέρετε οι οινοπαραγωγοί προφανώς έχουν στο 24 ωρο και κάποιες ώρες δώρο, γιατί ο χρόνος που αφιερώνουν στον κόσμο που περνάει από το οινοποιείο τους κάπως πρέπει να αντικατασταθεί. Και εάν δεν είναι ο χρόνος είναι η αγάπη που λαμβάνουν. “Ο Χαρίδημος είναι φίλος μου, τι θέλεις να τον πάρω να τον ρωτήσω;”
Έτσι γινόταν πάντα δεν χρειαζόταν να του δώσεις κάτι για να πάρεις, δεν χρειαζόταν να του ζητήσεις κάτι, σου το χάριζε από μόνος του. Ακόμα και το όχι του είχε μια σπίθα στα γαλανά του μάτια. Ήθελες να είσαι κοντά του, να είναι ο φίλος σου.
Ευγενικός, οξυδερκής και τολμηρός. Ξεκίνησε και κυνήγησε το όνειρο του από το μηδέν. Τα κρασιά του Χατζηδάκη δεν μοιάζουν με τα υπόλοιπα του νησιού. Όποιος κι αν ξεκινήσει τις συγκρίσεις δεν θα το καταφέρει. Οι μετρήσεις του στους αριθμούς ξεπερνούσαν και το κομπιουτεράκι ακόμα και όταν η κούραση φαινόταν στο πρόσωπο του.
Όταν έβγαζε τα Νυκτέρια από σημεία που μόνο εκείνος ήξερε, νόμιζες πως σκάνε στο στόμα σου εκατομμύρια συναισθήματα. Ένιωθες πρωταγωνιστής της πιο ρομαντικής ταινίας. Το όραμα του και η ζεστασιά του φαίνεται σε κάθε φιάλη του, σε κάθε βήμα από εκεί που ξεκίνησε και έφτασε σήμερα η κάθε θαυματουργή ετικέτα του.
Μέχρι να φύγει αυτή η κακή χρόνια, θα ξαναέρθω στο νησί και θα ξαναπώ: “Πάμε στον Χατζηδάκη!”
Εσύ θα λείπεις, αλλά δεν θα ξεχάσω ποτέ πως με έκανες να αισθανθώ. Σε ευχαριστώ.
Μαρία Π.
