Γιατί οι γυναίκες έχουν μια περίπλοκη σχέση αγάπης με το κρασί

Γράφει για την Huffington Post  η Emma Gray

«Υπάρχουν λίγες σχέσεις που είναι πιο περίπλοκες από ό, τι οι γυναίκες και το κρασί.  Η δικιά μου ξεκίνησε στην ηλικία των 14 ετών στην Ιταλία επέτρεπαν να πηγαίνουμε μόνοι μας για δείπνο και φαντάζεστε ότι ήμασταν αμερικανοί έφηβοι σε μια ξένη χώρα όπου η ηλικία κατανάλωσης είναι σχετική και τα σταφύλια που έχουν υποστεί ζύμωση είναι ουσιαστικά ένας εθνικός θησαυρός! Παραγγέλναμε λοιπόν κρασί. Πολύ κρασί!

Στα 14, το κρασί πίνεται σαν μια μικρή εκλεπτυσμένη εξέγερση. Το κρασί έγινε βασικό συστατικό στα κοριτσίστικα βράδια και στα βραδινά γεύματα κατά τη διάρκεια του κολεγίου και στις happy hours του γραφείου.

Ως κάποιος που είναι στερεά μέρος της γενιάς των γυναικών που παρακολούθησαν το “Sex and the City” 15 χρόνια πριν από την είσοδό τους στην ηλικία των 30 ετών πάντα έβλεπα το κρασί ως ένα μέσο σύνδεσης και χαλάρωσης. Πάντα μου έμοιαζε και ως πολύ θηλυκό τελετουργικό. (Μια ιδέα, βεβαίως, που ευτυχώς διαιωνίστηκε από τους εμπόρους.) Τα τελευταία χρόνια, οι “κυρίες που πίνουν κρασί” είναι πολύ της μόδας.

Το κρασί σημαίνει διαφορετικά πράγματα σε διαφορετικές γυναίκες. Μπορεί να μας κάνει να νιώθουμε όμορφα ή να βοηθήσουμε να ηρεμήσουμε ή να ανοίξουμε ή να συνδεθούμε με τους φίλους μας. Συχνά η συναισθηματική σύνδεση των γυναικών με το κρασί είναι καλοήθη και θετική, αλλά όπως και με οποιαδήποτε ουσία, υπάρχει μια πιο σκοτεινή πλευρά στην καθημερινότητα. Και επειδή κανείς δεν θα δίσταζε να δηλώσει ότι κάποιος που πίνει κάθε βράδυ βότκα με πάγο έχει πρόβλημα αλλά όταν το πράττει με κρασί φαίνεται πιο ακίνδυνο και είναι αναμφισβήτητα πιο κοινωνικά αποδεκτό.

Κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας πολλοί συγγραφείς συζήτησαν τον τρόπο με τον οποίο το αλκοόλ – και ειδικότερα το κρασί – έχει γίνει ένας τρόπος για να τα καταφέρουν οι γυναίκες μέσα από την ημέρα, ειδικά όταν η ημέρα αυτή περιλαμβάνει όλο και περισσότερους στόχους και ρόλους και την πίεση να τα ολοκληρώσουμε ένα χαμόγελο στο πρόσωπό σας.

Η επικεφαλής του προγράμματος γυναικείας εξάρτησης στο Πανεπιστημιακό Δίκτυο Υγείας του Τορόντου δήλωσε στο The Daily Beast τον Οκτώβριο του 2013 ότι το ένα κοινό νήμα που βλέπει μεταξύ των επαγγελματικών γυναικών που εισέρχονται το πρόγραμμα της είναι η “τελειομανία”. Οι εταιρίες οίνου εκμεταλλεύτηκαν αυτήν την αλήθεια και άρχισαν εκστρατείες μάρκετινγκ που αναφέρονται στις πιέσεις που δίνουν οι εργαζόμενες μητέρες. Το 2012 οι New York Times ανέφεραν ότι η μάρκα κρασιού Cheateau Ste. Η Michelle εισήγαγε μια διαφημιστική καμπάνια που στοχεύει στις γυναίκες, η οποία περιελάμβανε και το μότο: “Με το κρασί γίνεστε πάλι εσείς – όχι μαμά, όχι συνάδελφος, όχι σοφέρ, μάγειρας ή καθαρίστρια”.

Νομίζω ότι ο πειρασμός για αυτοθεραπεία δεν υπάρχει μόνο ανάμεσα στις μητέρες – δεν έχω ακόμη γίνει μέλος αυτού του δημογραφικού γκρουπ – αλλά και ανάμεσα σε ανύπαντρες, 20-εργαζόμενες γυναίκες (και άνδρες). Ένα συναίσθημα που ακούω συχνά από τους συναδέλφους μου είναι ότι πίνουμε περισσότερο τώρα από ό, τι κάναμε στο κολλέγιο. (Τουλάχιστον συχνότερα, αν όχι περισσότερο.) Συχνά η κατανάλωση αυτή χρησιμοποιείται ως ένας τρόπος αντιμετώπισης των μετα-συλλογικών αβεβαιοτήτων – στη δουλειά και στη προσωπική μας ζωή.

Πριν από μερικούς μήνες την Κυριακή ξύπνησα αισθάνεται απίστευτα ανήσυχη για κανέναν ιδιαίτερο λόγο. Καθώς το πρωί έγινε απόγευμα και ολόκληρο το σώμα μου ήταν ακόμα σε υπερβολική ένταση, βγήκα στη βεράντα παρέα με έναν γείτονα και ήπια μισό μπουκάλι από το αγαπημένο μου λευκό κρασί. Ήταν μόνο όταν σηκώθηκα και επέστρεψα στο διαμέρισμά μου νωρίς το βράδυ που συνειδητοποίησα ότι ήμουν ελαφρως ζαλισμένη.

Υποστηρίζω ακόμα ότι η απόλαυση ενός ποτηριού κρασί με φίλες είναι μια από τις μεγαλύτερες απολαύσεις της ζωής. Η τελετουργική φύση ενός ποτού μετά την εργασία είναι και αυτό που το κάνει τόσο άνετο – και δυνητικά επικίνδυνο. Θέλω η αγάπη μου για το κρασί να είναι αργή και σταθερή. Και όπως κάθε ρομαντισμός, θέλω να το θέλω – δεν θέλω να το χρειάζομαι.