Τι προσπαθούν να περιγράψουν οι οινοκριτικοί όταν μιλούν για «υφή» κρασιού;

Η περιγραφή των γεύσεων του κρασιού μπορεί να είναι δύσκολη. Η περιγραφή της υφής ,“texture”, του κρασιού όμως είναι ακόμη πιο δύσκολη. Η υφή είναι αναπόσπαστο μέρος των καλύτερων κρασιών στον κόσμο, και οι οινοποιοί χρησιμοποιούν ένα ολόκληρο οπλοστάσιο τεχνικών για να δημιουργήσουν μια επιθυμητή υφή, από την ωρίμανση σε βαρέλι και την επαφή με τις οινολάσπες μέχρι τη μηλογαλακτική ζύμωση κ.α.

Η υφή (μερικές φορές αναφέρεται ως “mouthfeel-αίσθηση στο στόμα”) αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο αισθανόμαστε το κρασί στο στόμα μας. Μπορεί να είναι απαλό, τραχύ, κρεμώδες, λιπαρό, βελούδινο ή μεταξένιο. Το “Taut” είναι ένας άλλος τρόπος για να περιγράψετε ένα κρασί που είναι “σταθερό/σφιχτό”.

Η υφή προέρχεται από την ισορροπία των στοιχείων στο κρασί – αλκοόλ, σάκχαρα, τανίνες, οξύτητα. Εάν φαίνεται λίγο ανόητο να συζητήσετε την υφή του κρασιού, σκεφτείτε πώς επηρεάζει η υφή τον τρόπο που εκτιμάτε το φαγητό. Το τυρί Brie είναι κρεμώδες, ενώ το τυρί Parmigiano είναι εύθρυπτο στο στόμα. Ένα φιλέ μινιόν είναι πιο μαλακό από ένα λαστιχωτό rib eye. Το παγωτό είναι πλούσιο και λιπαρό, ενώ το σορμπέ είναι τραγανό.

Είναι λοιπόν πολλές φορές που οι υφές επηρεάζουν το αν μας αρέσει ή όχι ένα τρόφιμο. Ενώ το φάσμα των υφών στα κρασιά μπορεί να φαίνεται περιορισμένο, όμως μπορεί πραγματικά να βοηθήσει στη διάκριση των κρασιών μεταξύ τους.

Επίσης, το  “taut” είναι ένας άλλος τρόπος για να περιγράψετε ένα κρασί που είναι σφιχτό ή κλειστό. Δεν είναι ούτε θετικός ούτε αρνητικός όρος. Θα περιμέναμε ένα ελαφρύ λευκό κρασί με ψηλή οξύτητα να είναι σφιχτό, ή ίσως ένα νεαρό κόκκινο κρασί με πολλές σφιχτές τανίνες.

Τα περισσότερα λευκά κρασιά που δεν έχουν φτιαχτεί για παλαίωση, θα έχουν οξύτητα στην αρχική τους γεύση, αλλά πιο περίτεχνα κρασιά, όπως ένα Chardonnay που έχει ωριμάσει σε δρύινο βαρέλι, μπορεί να έχει κρεμώδη ή βουτυρώδη υφή.